About

NLR is committed to creating a world free of the suffering caused by leprosy. Origins in the 1960s, Mrs Francisca Anten visited Tanzania to see her son who worked in a hospital there. The situation of the leprosy patients shocked her. Her son asked her to help him establish a clinic for leprosy patients, who were not accepted in general hospitals. She started fundraising at local businesses, grabbed every opportunity to speak in public, met people like Doctor Leiker, and founded NLR.

Our map

Focus themes

Healthcare
Education
Human Rights

Goal

By 2030, leprosy will have been brought under control everywhere in the world. Every patient will be diagnosed and treated swiftly so the disease will no longer create disabilities. People who are already disabled will be participating in society as fully and as independently as possible.

Nonprofit blog

Biratnagar: In volle gang!
Gelukkig 2071! Ja zeker, hier in Nepal is het al zo ver! Naast dit heugelijke feit, zijn wij ook erg blij om hier te vermelden dat onze onderzoeken in Biratnagar voorspoedig verlopen.

Wij, Anna en Renée, hebben beiden al een derde van de interviews afgenomen! We komen steeds meer te weten over wat voor invloed lepra heeft op liefdesleven van vrouwen in Nepal. Hoewel de onderwerpen
-huwelijk en seksuele relaties- erg gevoelig liggen, weten we met onze vertaalsters Bina en Luna het benodigde vertrouwen te winnen van de dames die we interviewen.

We zijn nu dus echt bezig met de kern van onze onderzoeken, en dit is het leukste gedeelte! Iedere dag  weer begeven we ons hiervoor naar het ‘field’. En dan wel op verschillende manieren: met de tractor; riksja; achterop een fiets in iedere mogelijk denkbare vorm; of met de gammele maar zeer knusse bus, waar de Hindi muziek knalhard uit de boxen tettert en waar de ‘busjongen’ ‘Leeg! Leeg!’ roept terwijl er naar ons idee écht niemand meer bijgepropt kan worden. Hier bestaan uiteraard twee opties: ín de bus, of bovenop het dak midden tussen de geitjes (mijn absolute favoriet!).

In onze lokale kleding, de kurta suruwal, bezoeken we de participanten in kleine dorpjes, waar we met open armen worden ontvangen. Ik kijk werkelijk mijn ogen uit hier! De huisjes van klei en stro en de vrouwen dragen de meest schritterend gekleurde kleding. Hier en daar razen kinderen voorbij op de rug van een waterbuffel. De dorre velden sidderen van de hitte (40 graden is hier geen bijzonderheid) en de heldergroene rijst wordt geplant. De mensen zijn zó ontzettend gastvrij, meer dan ééns wordt ons een goed gevuld bord rijst met groenten van eigen grond voorgeschoven. Dit versnaperen we (met onze vingers uiteraard) met genot. Nieuwsgierige kinderen omringen ons binnen enkele uttele seconden en we zijn ondertussen expert in het houden van gesprekken in handen-en-voeten-Nepali. Het zijn lange dagen (soms zelfs vanaf 5 uur in de ochtend tot aan 8 uur ’s avonds) maar het is het waard!

De meiden en vrouwen die we interviewen verschillen allemaal. We praten met vrouwen van verschillende leeftijden, verschillende districten, religies en ook verschillende mate van ernst van de ziekte. Zo ver lijken onze verwachtingen redelijk overeen te komen met de werkelijkheid. Lepra heeft wel degelijk een invloed op de huwelijksvooruitzichten en de relaties binnen een huwelijk. Er zitten  droevige en aangrijpende verhalen
tussen. Een voorbeeld hiervan is een getrouwde vrouw, wiens man een tweede vrouw erbij nam toen hij vermoedde dat zijn eerste vrouw lepra had. Echter, gelukkig zijn er, meer dan eens, ook dames die ontzettend sterk in het leven staan en zelfs sterker in hun schoenen staan dan te voren. Sommigen zetten zich actief in voor underprivileged vrouwen in hun omgeving. Voor de officiële analyse zullen we nog even geduld moeten hebben. De interviews worden getranscribeerd door onze vertaalsters, aangezien ons Nepali zich helaas nog niet op zulk sophisticated level bevindt.

Buiten de interviews vinden we (hoe?!) ook nog wat tijd voor andere uitstapjes, al dan niet lepra-gerelateerd. Zo bezochten we een kliniek in Lalgadh, waar veel zeer ernstige gevallen van lepra worden behandeld. Erg interessant om zo het reilen en zeilen van zo’n kliniek te zien. De artsen en de zusters hielpen ons erg met
het verder bijspijkeren van onze algemene kennis van lepra. Verder bezoeken we met onze nieuwe Nepali vrienden in Biratnagar tempeltjes, zoeken we de beste straatkraamjes uit voor samosa’s, puchka’s en momo’s en maken we kennis met het dagelijks leven van de mensen en hun families hier. Steeds meer begint dit ‘ons plekje’ te worden.

De komende weken zullen in het teken staan van de interviews. Zo zullen we bijvoorbeeld de komende drie nachten in het veld verblijven en overnachten. Uiteraard zullen we snel weer een volgende update geven. Namaste!

 

 

 

 
Het Dolhuys: Lepra toen en nu
DE SCHOUW VAN HAARLEM

 

Elke grote middeleeuwse stad had aan het einde van de veertiende eeuw een eigen leprozerie (of lazarushuis). Vanaf 1413 kwam er in Haarlem een ‘schouw’. Bij de Haarlemse leprozerie werd een ruimte ingericht om leprozen te kunnen onderzoeken op lepra. Alle stadsbesturen in Holland of Zeeland konden daar hun leprozen heen sturen om zich te laten keuren. Het stadsbestuur of de plaatselijke ziekenhuizen betaalden meestal de reiskosten van de leproos. 
 
Als er geen sprake was van besmetting kreeg de man of vrouw een ‘schoonbrief’ mee. Als de leproos lepra bleek te hebben werd een ‘vuylbrief’ meegegeven. Hiermee kreeg de zieke recht op voedsel en onderdak in de leprozerie in de stad waar hij vandaan kwam. Hij of zij moest dan een vlieger (een soort omslagdoek), een witte hoofdband en een klepper dragen. Met de klepper moest hij klepperen zodat iedereen in zijn de omgeving hem of haar hoorde aankomen. Op de klepper stond het stadswapen van Haarlem, zodat iedereen kon zien dat de zieke gekeurd was.

Het kwam voor dat bedelaars en landlopers een ‘vuylbrief’ namaakten. Zo hadden ze toegang tot de zorg in een leprozerie: elke dag een glas bier, een vuur om je aan te warmen en een bed om in te slapen. Voor
sommige bedelaars was dit een vooruitgang in hun leefomstandigheden.

Het dolhuis van Haarlem dateert uit 1320. Hier woonden dollen (krankzinnigen), leprozen en pestlijders.
Sinds 2005 is in het voormalige dolhuis het museum van de psychiatrie met de naam 'Het Dolhuys' gevestigd.

Welcome to Nepal!
Zo klonk het na de eerste onweersbui in het Green Pastures Hospital! Na deze storm zijn de wolken rondom de Himalaya opgeklaard en verscheen er een fenomenaal uitzicht. Nepal heeft acht van de tien hoogste  bergen ter wereld, waarvan Mount Everest de allerhoogste berg (8848m) op aarde is!

Het is dus zeker geen straf om hier stage te lopen. Mijn eerste week stond vooral in het teken van introductie en het aanpassen van mijn onderzoek om het praktisch uitvoerbaar te maken. Ik heb inmiddels kennis gemaakt met mijn vertaler om de interviews goed af te kunnen nemen. Ik ga morgen ook starten met Nepalese les om mezelf een beetje verstaanbaar te maken.. 

Naast de geweldige natuur en vriendelijke bevolking is het ook geen straf om hier te zijn omdat ik in een hotel woon! Dus ik mag niet schoonmaken, koken, wassen en zelfs voor het ontbijt wordt gezorgd. Ik wil niet al te lui worden dus ik heb mijn eigen mountainbike gekocht waarmee ik iedere dag de bergen in fiets naar het ziekenhuis.

Het is nog wel wennen om hier links te fietsen en tegelijkertijd de claxons van het passerend verkeer te horen (om te vertellen dat ze eraan komen), de gaten in de weg en natuurlijk de loslopende dieren zoals zwerfhonden, koeien, kippen te omzeilen en daarbij alle begroetingen te beantwoorden! Ook is het wennen aan de elektriciteitsstop (tussen bepaalde tijdstippen is er geen stroom vanwege besparing), de vroege zonsondergang, het tweemaal daags warm eten, de zoete en melkachtige Nepalese thee - ciyah en het rochelen en spugen. Maar de zonnebril en het onthaasten is op mijn lijf geschreven!

Volgende week reis ik naar Anandaban iets ten zuiden van Kathmandu, om daar samen met mijn Nederlandse supervisor een lepra ziekenhuis te bezoeken. Maar eerst staat een weekend van feest op het programma want hier is het Nieuwjaar! Ja, jullie lezen het goed.. Op 14 april luiden we het jaar 2071 in -> volgens de Hindu kalender :-)

Foto: uitzicht op het Green Pastures Complex en de Himalaya

Description

NLR is committed to creating a world free of the suffering caused by leprosy. Origins in the 1960s, Mrs Francisca Anten visited Tanzania to see her son who worked in a hospital there. The situation of the leprosy patients shocked her. Her son asked her to help him establish a clinic for leprosy patients, who were not accepted in general hospitals. She started fundraising at local businesses, grabbed every opportunity to speak in public, met people like Doctor Leiker, and founded NLR.

Focus themes

HealthcareEducationHuman Rights

Problem statement

Founded in 1967, this Dutch organisation is now an international forerunner in leprosy control. NLR combats leprosy via early detection, treatment and rehabilitation, and works on removing the barriers that prevent people with disabilities from independent participation in society.

Goal

By 2030, leprosy will have been brought under control everywhere in the world. Every patient will be diagnosed and treated swiftly so the disease will no longer create disabilities. People who are already disabled will be participating in society as fully and as independently as possible.

Main activities

NLR has 6 strategic priorities: Preventative health care Public health Human rights Neglected tropical diseases Capacity development Disability

Show me more
Show me more
  • Schoenen maken het verschil

    Jaarlijks ondersteunt de Leprastichting 24 schoenwerkplaatsen in Vietnam. In deze werkplaatsen worden schoenen gemaakt door en voor ex-leprapatiënten. Door het dragen van goed schoeisel krijgen mensen geen beschadigingen aan hun voeten en kunnen handicaps worden voorkomen. Met €8.000 kan voor een jaar lang materiaal worden geleverd voor schoenen .

  • Help kinderen uit lepradorp naar school

    Basisonderwijs en vakkennis kunnen de spiraal van armoede doorbreken. Daarom is het van belang om zoveel mogelijk kinderen van (ex-) leprapatiënten de kans te geven om naar school te gaan. Met jouw bijdrage kunnen we deze en andere projecten realiseren.

  • Van patient naar ondernemer

    De Leprastichting helpt ex-leprapatiënten bij het opzetten van hun eigen bedrijf, zodat ze weer voor een eigen inkomen kunnen zorgen.

  • Self care groups in Indonesia

    Our mission is to support people affected by leprosy, to increase their quality of life by proper treatment, medical and social rehabilitation, and eradicating the stigma in society.

  • Community volunteers in India

    The training of Accredited Social Health Activists (ASHA's)

Fundraisers (see all 3535)

Supporters (see all 33)

Followers (see all 1717)

Companies (see all 11)
  • CSG Calvijn Vreewijk

    CSG Calvijn Vreewijk is een Christelijke school voor gymnasium, atheneum en havo in Rotterdam-Zuid. De school zet zich sinds 2011 actief in voor de Leprastichting. Zo worden er jaarlijks een kerstmarkt en sponsorlopen georganiseerd waarvan de opbrengst voor de leprabestrijding is.

55 supporters
36 fundraisers
€13,150 raised

Supported by

marieke supported marieke le poole fundraiser for Leprastichting with €10
09.04.2014
Pe supported Peter Euser fundraiser for Leprastichting with €1000
Mijn aandeel in de reis met de Leprastichting naar Vietnam
13.03.2014
Emma supported Peter Euser fundraiser for Leprastichting with €130
27.02.2014
Peter supported CSG Calvijn Vreewijk fundraiser for Leprastichting with €400
21.01.2014

Top fundraisers

Daphne Blok

player

2045 €
1945 €
1310 €

Top supporters

Companies